Divers Bolivia

Geplaatst op 28-07-2009 in Bolivia 

Hola todos,

Het eind komt helaas in zicht voor ons (nog anderhalve week), maar op de valreep nog wel een nieuwe update, en wel over onze gezamelijke nieuwe liefde: BOLIVIA!!! Wat een fantastisch land is dit. Onze avonturen hier begonnen in Copacabana, net over de grens met Peru (dus niet het strand in Rio), een klein dorpje zonder ATM maar met goedkope hostels (2 euro bijv.). Hier stond tegenover we geen douche hadden, althans, niet een waar we levend onderuit zouden komen. Ze zijn namelijk aangesloten op het electriciteitsnetwerk, en ik kan je vertellen, het is geen vakwerk, aangezien ik bijna werd geëlectrocuteerd toen ik de temperatuur wilde voelen. Lang leve de rubberen slippers!! Buiten dit, in Copacabana geen schokkende dingen te doen, dus maar op naar Isla del Sol (Titicacameer), hier een mooie, maar door de hoogte (zo´n 3500 meter) niet minder pittige, wandeling gemaakt van noord naar zuid.

De volgende dag naar een van de hoofsteden (jaja, ze hebben er twee, alles kan in Bolivia), La Paz!! Grote stad wederom, nog meer smog, maar enorm veel te beleven in en vooral rondom de stad. Het fietsen van de ´Death Road´ stond al langer op onze to-do list, maar al zittende bij de tour agency boekten we snel een dagje ijsklimmen en een tour naar de pampas (rand Amazona) bij. Maar eerst dus, de ´Death Road´ (what´s in a name). Een geweldige tocht, 67 km bergaf, waarvan het Death Road gedeelte onverhard (grind) is met diepe kliffen aan de ene kant van de weg. De naam Death Road trouwens is niet helemaal uit de lucht gegrepen aangezien twee maanden eerder nog een Engelse toerist een bochtje verkeerd inschatte en de vele tientallen kaarsrechte meters naar beneden niet overleefde. Wij dus in volle vaart naar beneden!:D Tussen de haarspeldbochten en afgronden (en een paar ongevaarlijke valpartijen) door hadden we ook nog oog voor de werkelijk fantastische uitzichten en natuur, wauw!! De tocht eindigde, nadat de gids zelf ook nog plat ging toen hij iets te enthousiast Peter probeerde af te schudden (tja, hij wist niet dat ik al de nodige afdaling-ervaring had opgedaan op het Wagenbergse viaduct natuurlijk), bij een hotel voor een frisse!!! duik in het zwembad. Veel tijd om bij te komen hadden we niet, want de volgende dag stond het ijsklimmen alweer op het programma! Plaats van handeling deze keer: Huayna Potosí (6088 mtr), 40 minuten buiten La Paz. Na een uitgebreide uitleg en soort van training konden we beiden beginnen aan een klim van ongeveer een meter of 10. Uiteraard bleken we weer natuurtalenten te zijn ;-P, nog maar een keer naar boven dus. Hoewel kort (2 klimmetjes), was het wel echt weer een geweldige ervaring en konden we iets doorstrepen op ons lijstje. De volgende dag zouden we richting Rurrenabaque gaan, 40 min vliegen van La Paz, aan de rand van het Amazone-gebied. We waren al een beetje gewaarschuwd dat dergelijke vluchten nog weleens vertraging kunnen hebben, dus we waren op alles voorbereid, dachten we... De eerste vlucht (6.15 uur) bleek te zijn gecancelled en we waren verschoven naar 15.00 uur (dit wisten we een dag eerder gelukkig al). Maar gedurende de dag van vertrek bleken alle vluchten voor die dag te zijn gecancelled (regen in Rurrenabaque, een een gras-landingsbaan vind dat niet leuk). Nieuwe geplande vlucht daarom, 6.15 uur, de volgende dag. Ondanks ons voorgevoel besloten we de nacht over te slaan om vroeg op het vliegveld te staan, waar we rond 04.45 uur waren. Van medewerkers van Aerolineas Amaszonas nog geen spoor, bivakkeren voor de incheckbalie dus maar. En warempel, op een gegeven moment mochten we inchecken, zou het er dan toch nog van komen? Euhm nee helaas, de schermen brachten het slechte nieuws, half uur vertraging, 3 kwartier vertraging, en toen verdween de vlucht helemaal! Terug door de douane richting balie, en wat bleek, alle vluchten voor de gehele dag weer gecancelled. Terug naar het hostel in La Paz dus maar, waar ze verrast waren ons weer te zien. Toen maar besloten ons geld terug te vragen van de tickets en de tour, want het weer leek de volgende dagen niet echt beter te worden. Tussendoor nog een bezoekje gebracht aan het Cholitas-wrestling, een soort Hulk Hogan achtige worstelen, maar dan met ´schattige´ typisch Boliviaans geklede vrouwen, hilarisch!!:D Volgende dag naar Cochabamba gereisd, waar we niet echt van konden genieten omdat we met onze gedachten eigenlijk al in de pampas waren.

Daarom bestloten om kostte wat het kost toch naar Rurrenabaque te gaan, weer een dag later terug naar La Paz dus maar. Vlucht geboekt (het was droog in Rurrenabaque), naar het vliegveld gegaan, en begonnen met duimen. Vlucht 4 inmiddels (6.15 uur weer) werd al snel gecancelled en we zouden om 09.15 uur écht vertrekken. En met nog een beetje extra vertraging in de pocket mochten we een paar uur later gaan boarden. Ow ja, tijdens het boarden werd nog snel tussen neus en lippen door verteld dat we wel op een ander vliegveld zouden landen, Reyes, een half uurtje van Rurrenabaque. Dat namen we maar voor lief en toen we uiteindelijk aankwamen in Rurrenabaque (in tropische tempraturen) zochtten we snel een touroperator en boekten we een 3 daagse tour voor de volgende dag. En wat een verschrikkelijk gave tour bleek het te worden!! Eerst een jeepritje van 3 uur richting Santa Rosa, en een boottocht over de Rio Beni met gids Negro van een paar uur richting de lodge in the middle of nowhere. Tijdens de boottocht, overal kaaimannen, krokodillen, aapjes, de meest exotische vogels, roze dolfijnen, wauw!!!!! Vanaf onze lodge-site, waar we onze spullen konden droppen, gingen we snel nog verder upstream richting de Sunset-bar (niet meer dan een andere lodge met een koelkast vol bier, prima dus, meer hebben we niet nodig), voor een zonsondergang over de pampas. Nog snel een potje volleybal gespeeld met en tegen de tour guides (best grappig als je 1,5 kop groter bent dan de gemiddelde Boliviaan:D). Op de terugweg richting lodge gingen we krokodillen spotten met zaklamp (ogen lichten rood/ oranje op als het licht erop valt), en onze gids, Negro, besloot tussendoor ook nog even snel een klein alligatortje te vangen. We weten het, niet echt ecologisch verantwoord, maar het beest werd netjes teruggezet en wij hadden weer een paar mooie foto´s. De volgende ochtend: anaconda-´jacht´!! Gewapend met een stel laarzen en onze scherpe blik liepen we door het moeras op zoek naar een paar grote slangen, maar helaas, 2 uur lang zonder succes. Op de terugweg richting boot bleek een andere groep er toch een te hebben gespot, dus wij zo snel mogelijk die kant op (nog steeds niet echt snel als je tot halverwege je onderbeen in het moeras wegzakt:D). Snel de nodige foto´s genomen en toen bleek er een paar meter verderop nóg een te zitten, een van ongeveer 2,5 meter deze keer!! Wederom was de ecologische verantwoording ver te zoeken toen de slang door iedere toerist werd vastgehouden, maar de foto´s waren er niet minder om! Verderop ook nog een zwarte cobra gevonden maar deze bleek dood te zijn (hopelijk geen voorbode op de komende toertochten Vachtjes?:D). De rest van de dag hebben we weer rondgevaren en dieren gespot. En met veel krokodillen, kaaimannen, apen, paradijsvogels, capibara´s, roze dolfijnen, papegaaien, flamingo´s en een luiaard was de score wederom niet slecht te noemen. Aan het eind van de middag nog even gevist, niet op paling of voorntjes, nee... op piranhas!! Het gemakkelijkste wat er is, wat rauw vlees op je haakje en de vissen springen bijna het water uit om te happen. Toch bleek er een bepaalde techniek te zijn die wij nog niet onder de knie hadden, want wij hadden niets gevangen, maar de gids 12!! En het diner was binnen!!:D Volgende ochtend om 6 uur opgestaan om, onder het mom van 45 muggenbulten is nog niet genoeg, naar de zonsopgang te gaan kijken. Na het ontbijt de laatste activiteit voordat we terug zouden gaan: zwemmen met roze dolfijnen (redelijk zeldzame rivierdolfijn in de amazone). Ondanks de vele kaaimannen, krokodillen en blijkbaar dus ook piranhas besloten Simon en ik (Peter) het er toch maar op te wagen. Van een frisse duik van gezien de kleur van het water geen sprake en heel erg voelden we ons niet op ons gemak met al die kleine visjes tegen je lichaam (piranhas??), maar desondanks, een bijzondere ervaring.

Terug in Rurrenabaque bleken we de volgende dag gewoon van dat vliegveld te vertrekken terug naar La Paz, weliswaar met 3 uur vertraging. Vanuit La Paz nog dezelfde dag de bus gepakt naar die andere hoofdstad, Sucre, de witte stad! Na een heftig busnachtje (San ziek geworden en vingers opengehaald aan een deur die niet dicht wilde) kwamen we aan in de justitiële hoofdstad van Bolivia. Hier hebben we genoten van de mooie stad, het museum Casa de la libertad waar we uitleg kregen over de geschiedenis van Bolivia en .... bitterballen en bosche bollen in café Joyride (Nederlandse eigenaar). Hier hebben we ook de awardwinnende film ´The Devils´ Miner´ gekeken, een film over werken en leven in de zilvermijnen van Potosi, onze volgende stop!

De volgende dag Potosi in real life kunnen aanschouwen en wat ons opviel was de enorme armoede. En dat terwijl Potosi (voor de Spaanse invasie) eens de belangrijkste en rijkste stad van Zuid-Amerika was. Hier hebben we zelf ook de mijnen bezocht, met een gids uiteraard. Voor we de mijnen ingingen was het gebruikelijk dat we eerst nog over de markt gingen om wat cadeaus voor de miners te kopen als dank dat we daar mochten zijn. En met cadeaus bedoelen we: alcohol (96%), cocabladeren, sigaretten, frisdrank en jawel... dynamiet! De miners leven hier zo ongeveer van, want verder verdienen ze te weinig om dit zelf te kunnen kopen, en dat ze het nodig hebben was wel duidelijk met shifts van zo´n uur of 12 onder de grond! De tour in de mijnen was verschrikkelijk indrukwekkend, benauwd, stof en smal. Regelmatig moesten we aan de kant springen voor passerende karretjes vol met stof, stenen en hopelijk voor de mijnwerkers, zink of tin (het zilver is er ten tijden van de Spaanse overheersing al uitgeroofd namelijk). Verder zijn de werkers allemaal gelovig, boven de grond geloven ze in god, maar onder de grond vereren ze verrassend genoeg de duivel, El Tio! Ze vragen hem om gunsten (geen ongelukken en meer opbrengsten) en stoppen zijn beeld, welke te vinden is in iedere mijn, vol met slingers, sigaretten en alcohol. Buiten de mijn nog even een dynamietstaaf laten ontploffen welke we hadden achtergehouden en de volgende dag richting Uyuni!

Heel Uyuni draait maar om 1 ding, en wat voor ding, namelijk de grootste zoutvlakte ter wereld. Hier 1 dagje naartoe gegaan, en genoten van de immense vlakte, en het zien van niets anders dan zout! Dit zou alweer het afscheid zijn van Bolivia, de volgende dag wachtte ons een helse busrit richting de grens met Argentinië! Het werd een dag vol wachten, stoffige bussen, 10 uur lang geen asfalt, het missen van aansluitingen etc. Maar toch, wat is Bolivia toch een prachtig land! De grootste problemen kwamen we trouwens pas tegen toen we Bolivia na een tocht van 12 uur hadden verlaten. In het Argentijnse grensdorpje La Quiaca bleek namelijk geen werkende pinautomaat te zijn en we moesten onze nachtbus richting Salta nog boeken. Peter dus maar even, illegaal, terug naar Bolivia om daar een pinautomaat leeg te trekken, maar helaas, ook niks!:S Gelukkig waren we een paar aardige Canadezen tegengekomen die we later in een restaurant zagen zitten, die ons even tijdelijk financieel konden ondersteunen. Rond de geplande vertrektijd van de bus vervolgens stonden bij het loket van de organisatie van onze bus een aantal locals te schreeuwen. Met ons beste Spaans konden we opmaken dat de bus niet ging komen en dat we in een andere (crappy) bus van een andere maatschappij naar een andere stad zouden worden vervoerd waar we vervolgens zouden moeten overstappen om 5 uur ´s ochtends om naar Salta te gaan. Hier waren wij het ook niet mee eens en dus ging Peter, die grote kale gringo, vooraan staan bij het loket, om het geld terug te eisen. Uiteindelijk werd me onder de tafel wat geld toegeschoven, zodat ze van me af zouden zijn. En een half uur later zaten we in een heerlijk verwarmde nachtbus, in de richting van Salta. Todat we bruut uit onze remslaap werden gehaald door de douane (we waren inmiddels al ruim 2 uur verder van de grens, maar toch)... tascontrole! Alles en iedereen van de bus (en aangezien Zuid-Amerikanen blijkbaar letterlijk hun hele hebben en houwen meenemen in de bus duurde dat wel even), om 2 uur ´s ochtends, en uiteindelijk hoefde de tas nog niet eens open ook! Welkom terug in Argentinië!;-)

Klik weer hier voor de foto´s!!

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.