Divers Bolivia

Hola todos,

Het eind komt helaas in zicht voor ons (nog anderhalve week), maar op de valreep nog wel een nieuwe update, en wel over onze gezamelijke nieuwe liefde: BOLIVIA!!! Wat een fantastisch land is dit. Onze avonturen hier begonnen in Copacabana, net over de grens met Peru (dus niet het strand in Rio), een klein dorpje zonder ATM maar met goedkope hostels (2 euro bijv.). Hier stond tegenover we geen douche hadden, althans, niet een waar we levend onderuit zouden komen. Ze zijn namelijk aangesloten op het electriciteitsnetwerk, en ik kan je vertellen, het is geen vakwerk, aangezien ik bijna werd geëlectrocuteerd toen ik de temperatuur wilde voelen. Lang leve de rubberen slippers!! Buiten dit, in Copacabana geen schokkende dingen te doen, dus maar op naar Isla del Sol (Titicacameer), hier een mooie, maar door de hoogte (zo´n 3500 meter) niet minder pittige, wandeling gemaakt van noord naar zuid.

De volgende dag naar een van de hoofsteden (jaja, ze hebben er twee, alles kan in Bolivia), La Paz!! Grote stad wederom, nog meer smog, maar enorm veel te beleven in en vooral rondom de stad. Het fietsen van de ´Death Road´ stond al langer op onze to-do list, maar al zittende bij de tour agency boekten we snel een dagje ijsklimmen en een tour naar de pampas (rand Amazona) bij. Maar eerst dus, de ´Death Road´ (what´s in a name). Een geweldige tocht, 67 km bergaf, waarvan het Death Road gedeelte onverhard (grind) is met diepe kliffen aan de ene kant van de weg. De naam Death Road trouwens is niet helemaal uit de lucht gegrepen aangezien twee maanden eerder nog een Engelse toerist een bochtje verkeerd inschatte en de vele tientallen kaarsrechte meters naar beneden niet overleefde. Wij dus in volle vaart naar beneden!:D Tussen de haarspeldbochten en afgronden (en een paar ongevaarlijke valpartijen) door hadden we ook nog oog voor de werkelijk fantastische uitzichten en natuur, wauw!! De tocht eindigde, nadat de gids zelf ook nog plat ging toen hij iets te enthousiast Peter probeerde af te schudden (tja, hij wist niet dat ik al de nodige afdaling-ervaring had opgedaan op het Wagenbergse viaduct natuurlijk), bij een hotel voor een frisse!!! duik in het zwembad. Veel tijd om bij te komen hadden we niet, want de volgende dag stond het ijsklimmen alweer op het programma! Plaats van handeling deze keer: Huayna Potosí (6088 mtr), 40 minuten buiten La Paz. Na een uitgebreide uitleg en soort van training konden we beiden beginnen aan een klim van ongeveer een meter of 10. Uiteraard bleken we weer natuurtalenten te zijn ;-P, nog maar een keer naar boven dus. Hoewel kort (2 klimmetjes), was het wel echt weer een geweldige ervaring en konden we iets doorstrepen op ons lijstje. De volgende dag zouden we richting Rurrenabaque gaan, 40 min vliegen van La Paz, aan de rand van het Amazone-gebied. We waren al een beetje gewaarschuwd dat dergelijke vluchten nog weleens vertraging kunnen hebben, dus we waren op alles voorbereid, dachten we... De eerste vlucht (6.15 uur) bleek te zijn gecancelled en we waren verschoven naar 15.00 uur (dit wisten we een dag eerder gelukkig al). Maar gedurende de dag van vertrek bleken alle vluchten voor die dag te zijn gecancelled (regen in Rurrenabaque, een een gras-landingsbaan vind dat niet leuk). Nieuwe geplande vlucht daarom, 6.15 uur, de volgende dag. Ondanks ons voorgevoel besloten we de nacht over te slaan om vroeg op het vliegveld te staan, waar we rond 04.45 uur waren. Van medewerkers van Aerolineas Amaszonas nog geen spoor, bivakkeren voor de incheckbalie dus maar. En warempel, op een gegeven moment mochten we inchecken, zou het er dan toch nog van komen? Euhm nee helaas, de schermen brachten het slechte nieuws, half uur vertraging, 3 kwartier vertraging, en toen verdween de vlucht helemaal! Terug door de douane richting balie, en wat bleek, alle vluchten voor de gehele dag weer gecancelled. Terug naar het hostel in La Paz dus maar, waar ze verrast waren ons weer te zien. Toen maar besloten ons geld terug te vragen van de tickets en de tour, want het weer leek de volgende dagen niet echt beter te worden. Tussendoor nog een bezoekje gebracht aan het Cholitas-wrestling, een soort Hulk Hogan achtige worstelen, maar dan met ´schattige´ typisch Boliviaans geklede vrouwen, hilarisch!!:D Volgende dag naar Cochabamba gereisd, waar we niet echt van konden genieten omdat we met onze gedachten eigenlijk al in de pampas waren.

Daarom bestloten om kostte wat het kost toch naar Rurrenabaque te gaan, weer een dag later terug naar La Paz dus maar. Vlucht geboekt (het was droog in Rurrenabaque), naar het vliegveld gegaan, en begonnen met duimen. Vlucht 4 inmiddels (6.15 uur weer) werd al snel gecancelled en we zouden om 09.15 uur écht vertrekken. En met nog een beetje extra vertraging in de pocket mochten we een paar uur later gaan boarden. Ow ja, tijdens het boarden werd nog snel tussen neus en lippen door verteld dat we wel op een ander vliegveld zouden landen, Reyes, een half uurtje van Rurrenabaque. Dat namen we maar voor lief en toen we uiteindelijk aankwamen in Rurrenabaque (in tropische tempraturen) zochtten we snel een touroperator en boekten we een 3 daagse tour voor de volgende dag. En wat een verschrikkelijk gave tour bleek het te worden!! Eerst een jeepritje van 3 uur richting Santa Rosa, en een boottocht over de Rio Beni met gids Negro van een paar uur richting de lodge in the middle of nowhere. Tijdens de boottocht, overal kaaimannen, krokodillen, aapjes, de meest exotische vogels, roze dolfijnen, wauw!!!!! Vanaf onze lodge-site, waar we onze spullen konden droppen, gingen we snel nog verder upstream richting de Sunset-bar (niet meer dan een andere lodge met een koelkast vol bier, prima dus, meer hebben we niet nodig), voor een zonsondergang over de pampas. Nog snel een potje volleybal gespeeld met en tegen de tour guides (best grappig als je 1,5 kop groter bent dan de gemiddelde Boliviaan:D). Op de terugweg richting lodge gingen we krokodillen spotten met zaklamp (ogen lichten rood/ oranje op als het licht erop valt), en onze gids, Negro, besloot tussendoor ook nog even snel een klein alligatortje te vangen. We weten het, niet echt ecologisch verantwoord, maar het beest werd netjes teruggezet en wij hadden weer een paar mooie foto´s. De volgende ochtend: anaconda-´jacht´!! Gewapend met een stel laarzen en onze scherpe blik liepen we door het moeras op zoek naar een paar grote slangen, maar helaas, 2 uur lang zonder succes. Op de terugweg richting boot bleek een andere groep er toch een te hebben gespot, dus wij zo snel mogelijk die kant op (nog steeds niet echt snel als je tot halverwege je onderbeen in het moeras wegzakt:D). Snel de nodige foto´s genomen en toen bleek er een paar meter verderop nóg een te zitten, een van ongeveer 2,5 meter deze keer!! Wederom was de ecologische verantwoording ver te zoeken toen de slang door iedere toerist werd vastgehouden, maar de foto´s waren er niet minder om! Verderop ook nog een zwarte cobra gevonden maar deze bleek dood te zijn (hopelijk geen voorbode op de komende toertochten Vachtjes?:D). De rest van de dag hebben we weer rondgevaren en dieren gespot. En met veel krokodillen, kaaimannen, apen, paradijsvogels, capibara´s, roze dolfijnen, papegaaien, flamingo´s en een luiaard was de score wederom niet slecht te noemen. Aan het eind van de middag nog even gevist, niet op paling of voorntjes, nee... op piranhas!! Het gemakkelijkste wat er is, wat rauw vlees op je haakje en de vissen springen bijna het water uit om te happen. Toch bleek er een bepaalde techniek te zijn die wij nog niet onder de knie hadden, want wij hadden niets gevangen, maar de gids 12!! En het diner was binnen!!:D Volgende ochtend om 6 uur opgestaan om, onder het mom van 45 muggenbulten is nog niet genoeg, naar de zonsopgang te gaan kijken. Na het ontbijt de laatste activiteit voordat we terug zouden gaan: zwemmen met roze dolfijnen (redelijk zeldzame rivierdolfijn in de amazone). Ondanks de vele kaaimannen, krokodillen en blijkbaar dus ook piranhas besloten Simon en ik (Peter) het er toch maar op te wagen. Van een frisse duik van gezien de kleur van het water geen sprake en heel erg voelden we ons niet op ons gemak met al die kleine visjes tegen je lichaam (piranhas??), maar desondanks, een bijzondere ervaring.

Terug in Rurrenabaque bleken we de volgende dag gewoon van dat vliegveld te vertrekken terug naar La Paz, weliswaar met 3 uur vertraging. Vanuit La Paz nog dezelfde dag de bus gepakt naar die andere hoofdstad, Sucre, de witte stad! Na een heftig busnachtje (San ziek geworden en vingers opengehaald aan een deur die niet dicht wilde) kwamen we aan in de justitiële hoofdstad van Bolivia. Hier hebben we genoten van de mooie stad, het museum Casa de la libertad waar we uitleg kregen over de geschiedenis van Bolivia en .... bitterballen en bosche bollen in café Joyride (Nederlandse eigenaar). Hier hebben we ook de awardwinnende film ´The Devils´ Miner´ gekeken, een film over werken en leven in de zilvermijnen van Potosi, onze volgende stop!

De volgende dag Potosi in real life kunnen aanschouwen en wat ons opviel was de enorme armoede. En dat terwijl Potosi (voor de Spaanse invasie) eens de belangrijkste en rijkste stad van Zuid-Amerika was. Hier hebben we zelf ook de mijnen bezocht, met een gids uiteraard. Voor we de mijnen ingingen was het gebruikelijk dat we eerst nog over de markt gingen om wat cadeaus voor de miners te kopen als dank dat we daar mochten zijn. En met cadeaus bedoelen we: alcohol (96%), cocabladeren, sigaretten, frisdrank en jawel... dynamiet! De miners leven hier zo ongeveer van, want verder verdienen ze te weinig om dit zelf te kunnen kopen, en dat ze het nodig hebben was wel duidelijk met shifts van zo´n uur of 12 onder de grond! De tour in de mijnen was verschrikkelijk indrukwekkend, benauwd, stof en smal. Regelmatig moesten we aan de kant springen voor passerende karretjes vol met stof, stenen en hopelijk voor de mijnwerkers, zink of tin (het zilver is er ten tijden van de Spaanse overheersing al uitgeroofd namelijk). Verder zijn de werkers allemaal gelovig, boven de grond geloven ze in god, maar onder de grond vereren ze verrassend genoeg de duivel, El Tio! Ze vragen hem om gunsten (geen ongelukken en meer opbrengsten) en stoppen zijn beeld, welke te vinden is in iedere mijn, vol met slingers, sigaretten en alcohol. Buiten de mijn nog even een dynamietstaaf laten ontploffen welke we hadden achtergehouden en de volgende dag richting Uyuni!

Heel Uyuni draait maar om 1 ding, en wat voor ding, namelijk de grootste zoutvlakte ter wereld. Hier 1 dagje naartoe gegaan, en genoten van de immense vlakte, en het zien van niets anders dan zout! Dit zou alweer het afscheid zijn van Bolivia, de volgende dag wachtte ons een helse busrit richting de grens met Argentinië! Het werd een dag vol wachten, stoffige bussen, 10 uur lang geen asfalt, het missen van aansluitingen etc. Maar toch, wat is Bolivia toch een prachtig land! De grootste problemen kwamen we trouwens pas tegen toen we Bolivia na een tocht van 12 uur hadden verlaten. In het Argentijnse grensdorpje La Quiaca bleek namelijk geen werkende pinautomaat te zijn en we moesten onze nachtbus richting Salta nog boeken. Peter dus maar even, illegaal, terug naar Bolivia om daar een pinautomaat leeg te trekken, maar helaas, ook niks!:S Gelukkig waren we een paar aardige Canadezen tegengekomen die we later in een restaurant zagen zitten, die ons even tijdelijk financieel konden ondersteunen. Rond de geplande vertrektijd van de bus vervolgens stonden bij het loket van de organisatie van onze bus een aantal locals te schreeuwen. Met ons beste Spaans konden we opmaken dat de bus niet ging komen en dat we in een andere (crappy) bus van een andere maatschappij naar een andere stad zouden worden vervoerd waar we vervolgens zouden moeten overstappen om 5 uur ´s ochtends om naar Salta te gaan. Hier waren wij het ook niet mee eens en dus ging Peter, die grote kale gringo, vooraan staan bij het loket, om het geld terug te eisen. Uiteindelijk werd me onder de tafel wat geld toegeschoven, zodat ze van me af zouden zijn. En een half uur later zaten we in een heerlijk verwarmde nachtbus, in de richting van Salta. Todat we bruut uit onze remslaap werden gehaald door de douane (we waren inmiddels al ruim 2 uur verder van de grens, maar toch)... tascontrole! Alles en iedereen van de bus (en aangezien Zuid-Amerikanen blijkbaar letterlijk hun hele hebben en houwen meenemen in de bus duurde dat wel even), om 2 uur ´s ochtends, en uiteindelijk hoefde de tas nog niet eens open ook! Welkom terug in Argentinië!;-)

Klik weer hier voor de foto´s!!

17 reacties | reageer

Prachtig Peru en natuurlijk Machu Picchu!!

Hola amigos,

Het is weer eens tijd voor een update! We hebben de afgelopen weken namelijk door het prachtige Peru gereisd. De grens overgaand zagen we langzaam het landschap veranderen: van dorre vlaktes waar praktisch niks groeit gingen we omhoog de bergen rondom Arequipa in.  Een reis met een luxe busmaatschappij die zelfs een busbingo verzorgde.  Helaas is Peter ziek geworden tijdens de busrit. We kwamen pas laat aan en ik mocht dus even mijn mannetje staan om met de taxichaufeur te onderhandelen en een goed hostel uit te zoeken.  We hebben de goedkope 12 persoons kamers maar even achterwege gelaten en gelukkig wist de taxichaufeur een prima hostel.  Op aanraden van de taxichafeur, Peter wat Coca-thee gegeven (Coca bladeren zijn volgens de locals goed voor bijna alles; hoogteziekte, energietekort, maagproblemen etc. gewoon ff goed op kouwen!)  Na 1,5 dag uitzieken ging het gelukkig weer beter en hebben we omdat Peter nog een beetje slap was een übertoeristische busrit door de stad gemaakt (ja, zo´n  dubbeldekker geval met ons als enige 2 toeristen). Wat hadden we een lol, mensen die naar ons zwaaiden, bezoekje aan een fruit tuin, wat oude gebouwen rond Arequipa bezichtigd en een lama/alpaca boerderij bezocht (kan ze niet uit elkaar houden, maar wat een gezichtsuitdrukkingen hebben die beesten!) Helaas werd ik zelf de volgende dag ziek en konden we pas twee dagen later doorreizen naar Nazca. Dit plaatsje staat bekend om zijn mysterieuze tekeningen (geogliefen) in het zand die tussen 200 voor en 600 na Chr.  zijn getekend door o.a. de Nazca indianen. We zouden de tekeningen (Nazca-lines) vanuit de lucht met een klein vliegtuigje gaan bekijken. We hadden nog niet ontbeten toen we op het vliegveld aankwamen en dat was maar goed ook! De piloot maakte de ene na de andere scherpe bocht om de fascinerende tekeningen te kunnen bekijken, maar wat was dit GAAAAFF!!!  Veel dieren en bloemen waren op de grond te zien, maar ook een marsmannetje.....Ja, daar kun je je van afvragen hoe die indianen daar dan weer bij kwamen......

Na de vlucht zijn we na een kort ontbijtje (met Vivian, een Nederlandse die we op het vliegveld ontmoette) doorgereisd naar een oase-stadje in de woestijn, Huacachino, om te gaan sandboarden. Met een grote buggie zijn we door de woestijn gecrossed en zijn we op een soort snowboards (nouja, houten planken volgens Peter) van de berg afgegleden en hebben we de dag beëindigd met een mooie zonsondergang. Na een dagje aan het zwembad van het hostel te hebben gelegen zijn we de volgende dag doorgereisd naar Cuzco, stad van de Incas. Wederom een adembenemende busreis naar een hoogte van zo´n 3360m. Ons voornemen was om even aan de hoogte te gaan wennen om niet ziek te worden maar de volgende dag kwamen we Phoebe en Angelo tegen waarmee we in Arica hadden gesurfed. Op hun aanraden hebben we gezamelijk een 4-daagse jungle-trek naar Machu Picchu geboekt. De volgende dag werden we om 7.30u opgehaald (wat ook 2 uur later had gekund omdat we eerst rondjes door de stad hebben gereden en de fietsen ter plekke nog gerepareerd moesten worden). Het tochtje de bergen in was ook best bijzonder, met 60 km/h door haarspeldbochten scheuren terwijl de voorband op knappen stond door een groot stuk glas. Op zo´n 4200m hoogte zijn we vervolgens  gedropt voor een afdaling per mountainbike van zo´n 62 km. We begonnen met bevroren handen en neuzen, maar hoe lager we kwamen hoe heter het werd!  Een fantastische tocht met mooie snelheden! De volgende dag hebben we 26 km door de jungle gehiked en hebben we een of ander vreemd rood goedje dat uit een plant kwam (tegen de muggen..... jaja) door de gids op ons gezcht laten smeren tegen de muggen (sukkels....). Wat had dat spul goed geholpen....Peter´s lichaam was in ieder geval een muggenslagveld aan het einde van de dag. Na een goede nachtrust in het hostel zijn we de volgende dag vroeg op pad gegaan voor een kort busritje en een wandeltochtje om vervolgens bij Aquas Calientes te lunchen. De gids had ons de keuze gelaten om een berg te beklimmen die uitzicht gaf op Machu Picchu, genaamd Happy Mountain. Waarom deze berg zo heette weten we nog steeds niet, na het beklimmen van zo´n 1900 treden was onze vrolijkheid in eerste instantie nl ver te zoeken, maar alleen het uitzicht was WAUUUUUWWWWWW! De volgende ochtend moesten we om 3.30u opstaan om met zaklampjes in de hand de berg te beklimmen waarop Machu Picchu ligt. Helaas waren we niet de enigen en ging er een behoorlijke lichtjesstoet omhoog. Maar we zouden Sandra en Peter niet zijn als we niet ook nog bij de eerste 200 wilden zitten voor kaartjes voor de Huayna Potosi berg (meer mochten er om 10.00u niet omhoog). Om zes uur ging het hek open en stormde de grote mierenhoop naar binnen. Gelukkig stonden we praktisch vooraan en hadden we de kaartjes in de pocket! Vervolgens hebben we een uitgebreide tour gehad door de oude Inca-stad van een übervrolijke gids (follow me boys and girls) en (this is a stone, yes or no boys and girls, yes or no.....) ´euh yes?!´. De Inca´s waren dan misschien wat later dan onze Romeinen in hun ontdekkingen zoals tijd en windrichtingen en de bouw van aquaducten....maar het blijft fascinerend om te zien hoe dit soort ontdekkingen   toch overal ter wereld zijn gedaan. En natuurlijk het idée om een stad op zo´n grote hoogte te bouwen! Geweldige dag! Aan het einde van de dag een treinritje naar Ollantaytambo om er vervolgens achter te komen dat we niet op de bus-lijst stonden. Na veel gedoe, met een taxi mee die door de organisatie vergoed zou worden. Onderweg nog wat Coca-blaadjes voor de chauffeur gescoord omdat hij anders in slaap dreigde te vallen.....spannend ritje maar heelhuids aangekomen.

De afgelopen weken werd het verkeer tussen Arequipa en Cuzco aardig verstoord door wegblokkades en werden we verplicht nog wat ruïnes te bezoeken rondom Cuzco (was geen straf hoor). Vervolgens doorgereisd naar Puno.  In dit plaatsje was niet veel te doen buiten de mogelijkheid om de drijvende eilanden te bezoeken. Fascinerend om te zien hoe een volkje pre-inca´s zo´n 700-800 jr geleden heeft besloten om ter verdediging op riet-eilanden te gaan wonen (de foto´s spreken voor zich en je hebt het gevoel over een groot waterbed te lopen). En toen was het tijd voor een volgend hoofdstuk in onze reis.............we zijn inmiddels namelijk in Bolivia belandt. Hierover een ´word-vervolgd´, want dit land verdiend een geheel eigen update!

Tot een volgende keer!!

Klik weer hier voor de foto´s, de laatste zijn surf-pics, die hadden jullie nog tegoed van het vorige verhaal (helaas is San niet echt door de surfdocent staand op board vastgelegd...too bad!)

13 reacties | reageer

Van Patagonie tot aan Noordelijk Chili

Hola muchachos,

Zo, eindelijk weer een update vanuit Zuid-Amerika! We zullen het proberen kort te houden, maar dat zal waarschijnlijk niet gaan lukken, want we hebben zoveel ervaren!! Het vorige verhaal eindigde in Puerto Natales, Chili, vanwaar we door zijn gereisd naar El calafate, Argentinie. Hier hebben we een aantal dagen bij Analia en haar dochtertje Valentina ´gecouchsurfed´. Super aardige vrouw, wonend in een klein huisje aan de rand van Patagonie. Hier zijn we gaan paardrijden (nooit meer, die beesten waren gehersenspoeld om zo rustig mogelijk te lopen:S), hebben we een trekkingdagje gedaan (Valentina bleek te kunnen zwemmen en vond na deze dag Peter iets minder aardig om een of andere reden!:D) en zijn we uiteraard naar de Perito Moreno gletsjer geweest. Een van de grootste gletsjers van in ieder geval Zuid-Amerika en een zeer immens en indrukwekkend ijsklontje.

Vanaf hier richting oostkust gegaan, Puerto Madryn, met maar 1 doel voor ogen: walvissen!! Gegokt op het huren van een fiets tov een ´dure´ guided tour, en we bleken goed te hebben gegokt, en hoe!! Zo´n 6 spelende walvissen op 8 meter afstand van het strand 2 uur lang met open mond kunnen bewonderen, wat een fntastische grote beesten zeg! Na deze unieke ervaring weer terug naar oostelijk Argentinie, Esquel. Hier een beetje gechilled, wandeltochtje naar Laguna Azul, tripje naar Welsch dorpje in de buurt en een tochtje met een heel oud stoomtreintje, La Trochita, naar oud Maipu-dorpje. Al snel bleken we in de bingo-wagon te zitten met een bejaardenclub uit Buenos Aires, die bij ieder geluidje van de trein al klappend begonnen te zingen. En had ik al verteld dat het een heeeel oud treintje was... dolle boel dus. Toen bleek dat we uit Nederland kwamen werden wij plotseling de toeristische attractie ipv het treintje en wilde iedereen met ons op de foto, want tja, wij kennen Maxima! De sfeer minderde iets toen vaderlief Jorge ter sprake kwam, ligt blijkbaar nog best gevoelig hier. Vervolgens naar bariloche waar helaas nog niet gesnowboard kon worden. Hier onder andere Cerro Otto belommen (vernoemd naar Otto Meiling, een Duitser die hier in de jaren '30 naartoe kwam en de eerste skischool is gestart), en de bekende fiets-route ‘Circuito Chico' gereden. Geweldig mooie tocht tussen meren, berg op berg af, onder andere Yao Yao beklommen en door Colonia Suiza, een oud Zwitsers immigranten dorpje, gereden. Uiteindelijk nog een 14-tal km extra gefietst door een gemiste afslag maar het was het waard!:D

Vanuit Bariloche weer terug naar Chili gegaan, waar we met een tusenstop in Temuco naar Santiago de Chile zijn gereisd. Wereldstad, geweldig!!! Mooie tour door stad gelopen, Santa Luciá, San Christobal, La Madre de Santiago, volgende dag privétour door prachtige Stedelijk Theater gehad met grote Amerikaanse Mara en de Antwerpse Kate! Van Santiago naar Mendoza, Argentinie gereisd. Super mooie route en ultratrage grensovergang. In Mendoza is er 1 ding wat je echt MOET doen, en dat is uiteraard wijn proeven, en dat hebben we gedaan ook!:D Met wine-bike langs 3 bodega´s gegaan en echt de meest heerlijke wijnen gedronken, vooral de Tempus Pleno is er een die we op gaan zoeken in Nederland. Verder ook nog trekking gedaan in het, hoe kan het ook anders, bergzame gebied rondom Mendoza. Om vervolgens een van de bergen al abseilend af te dalen in 3 etappes waarvan de grootste een magistrale 45 meter(!!!!) bedroeg! Echt een kick! Uiteraard bleken we, zeker in vergelijking met onze Argentijnse, Engelse en Amerikaanse lotgenoten, echte natuurtalenten. Kan ook niet anders natuurlijk met al die hoge bergen in Nederland waarop we kunnen oefenen!;-) Als toetje eindigden we in de hot springs, waar we heerlijk konden weken in badjes waarvan er 1 echt minstens 50 graden was, heerlijk! Vervolgens weer terug naar Santiago, waar ons een helse bustocht van maar liefst 28 uur te wachten stond! Gelukkig wisten we het mannetje op de bus over te halen op zijn minst Engelse ondertiteling bij de films te zoeken, waardoor de filmmarathon het een stuk draaglijker maakte. En warempel, zelfs ik (Peter) heb een paar uur mijn ogen dicht kunnen doen! En wat schetste onze zeer blijde verbazing toen we 28 uur later in Arica weer voet op vaste bodem konden zetten... korte broeken weer!!!!!! Voor het eerst onze reis. Arica is het surfmekka van Chili en daar hebben we uiteraard gebruik van gemaakt. 2 dagen lang onder de zielende leiding van Tito de nodige golven kunnen pakken (foto's volgen). Al snel werd bij mij de vergelijking gemaakt met Kelly Slater, 9-voudig wereldkampioen surfen. Maar of dit door mijn surfcapaciteiten kwam of door het feit dat we dezelfde kapper lijken te hebben laat ik even in het midden.

Hiermee namen we ook meteen afscheid van Chili en zetten we koers richting Peruaans grondgebied, waar we nu intussen zo'n 3 dagen verblijven, een beetje ziek weliswaar allebei (we hadden die rauwe kip misschien toch niet moeten eten), maar dat mag de pret niet drukken!:D

In ons volgende verhaaltje meer over Peru!!

Besos de Peter y Sandra

Klik hier voor de foto´s!

PS Sorry Bakker, korter kon ik het niet maken

PS 2 Vachtjes: onze volgende fietstrip gaat hier plaatsvinden

PS 3 Armada cluppie: mis jullie maar wil dit echt niet ruilen voor een shopping-night (San)

PS 4 Leuk jullie reacties te lezen, keep ‘m coming!!

18 reacties | reageer

Patagonië

Hola allemaal,

Op veler verzoek weer eens een update van ons reisavontuur. Ditmaal geschreven in het onbeschrijfelijk mooie Chili!! Na zo´n 5 dagen bij Laura in Buenos Aires te hebben doorgebracht vlogen we 12 mei naar Ushuaia, het meest zuidelijke stadje van Patagonie (nouja, bijna dan...je kan hier in ieder geval op de boot naar Antarctica en ze noemen het er ´het einde van de wereld´). Al tijdens de vlucht keken we onze ogen uit, wat een mooi landschap! Het was een klein vliegveldje en toen ze ons hoorden praten kwamen er gelijk twee ´mondkapjes´ naar ons toegelopen met een aantal vragen over de griep, waar we zouden gaan verblijven en of we ons wel oke voelden. Wij voelden ons prima, dus daar waren we gelukkig zo van af. Het weer leek erg slecht de eerste dag, regen en sneeuw, maar de voorspelling is altijd ´cambia´ dus alles was nog mogelijk! We hadden op internet het goedkoopste hostel uitgezocht en dat bleek een cosy family hostel te zijn, genaamd Patagonia Pais. We werden vriendelijk in het Spaans ontvangen en wij natuurlijk met ons Lonely Planet vertaalboekje in de hand vrolijk terug babbelen (Debbie en Twan, bedankt). Een van de kamers werd bezet door een vrije familie uit Brazilie met drie kleine kindjes die allerlei talen spraken en waarmee wij dus goed konden communiceren (de kleinste van drie jaar kon zelfs Japans!). Verder veel Argentijnen, een Spanjaard een Colombiaan en een snorrevrouw (rondzwervende stinkende vrouw lijkend op een man, afkomstig uit Amerika met, jawel, een grote snor). We aten allemaal aan 1 grote tafel, dus ´s avonds werden onder het genot van lekker eten alle reisverhalen verteld. De Spanjaard heeft Peter A4tjes vol aan tips opgeschreven en vervolgens hebben we onze reisbijbel (de Lonely Planet) maar in de prullenmand gegooid.  Tijdens ons verblijf in Ushuaia hebben we een dag in het National Park Tierra del Fuego gehiked, 7 uur, prachtig natuurlandschap: door de herfst rood gekleurde bomen, die de grote meren omranden en met daarachter de besneeuwde bergtoppen, waaaaaaaauuuuwwww.  Tweede dag hebben we een boottrip gemaakt, zeehondjes van heel dichtbij gezien, op een eilandje gewandeld en een likeurtje gedronken. Terug in het hostel werd ons gevraagd of we ons nog steeds goed voelden, want ze hadden van het vliegveld gebeld. Wij voelden ons nog steeds goed. ´s Avonds bij Andrea (Argentijnse die we kenden via Couchsurfing) zelfgemaakte Empanadas gegeten, heerlijk.

De volgende dag zijn we naar Punta Arenas vertrokken waar we bij Cecillia sliepen, ze had een mooi groot huis en twee fijne bedje voor ons.  Met haar zijn we naar de kroeg gegaan om samen met haar vrienden het weekend in te luiden onder het genot van bier en veel potjes domino. In Punta Arenas hebben we in het Magellanes Forest een besneeuwde berg beklommen, sneeuwengeltjes gemaakt, paar witte ballen gegooid en genoten van het uitzicht. Helaas was in Punta Arenas niet veel te doen, waardoor we weer doorgetrokken zijn naar een van de mooiste natuurparken van Patagonie: Torres del Paine!! Ons hostel daar heet Erratic Rock en word gerund door twee doorgewinterde Amerikanen. Na nog geen twee uur in het hostel te zijn, werden we door een jongen uit Nieuw Zeeland overgehaald om de befaamde W-trek te doen in Torres del Paine.  We gingen helemaal op in zijn avonturen die hij de afgelopen dagen had beleefd en realiseerden ons ´s avonds pas wat we nu eigenlijk gingen doen.... Ons plan: 4 dagen hiken en kamperen (het is hier winter!!!).  We hadden een goede North Face berg-tent gehuurd, een pannetje, bekers, slaapzakken die tot -17 comfort geven, rubberen matjes en wat proviand (chocola, brood, bonen, ravioli en noodles). Om 11.00 s ochtends werden we in het park gedropped. De weersverwachting was slecht (maarja, el  cambia...) en die dag regende het hard en hadden we windkracht 5, kortom klote weer. We vertrokken met een Chileen en een Spanjaard, beide zeer sportief en een Chinees op gympies. Het Chineesje waren we na een uur al kwijt. Het was een barre tocht over de pampa. Peters schoenen bleken niet waterdicht en we moesten door rivieren en modder...het was behoorlijk afzien. Doorweekt kwamen we aan bij de camping, snel tent op gezet en koken want binnen een uur zou het donker worden (het was 16.30). Na een ijskoude nacht (bevroren druppels op de tent) in de richting van Glaciar Grey gelopen. De daaropvolgende dagen hebben we flink afgezien, al met al zo´n 21 uur berg op berg af, met een zware rugzak, werkelijk alle weersomstandigheden overleefd. Maar het was het waard, want de uitzichten waren fantastisch!!! Vanwege de meters hoge sneeuw de beroemde torens niet kunnen zien...Maar wat is Patagonie mooi!! Zie onze foto´s en geniet!

Nu 1 relaxdagje in het hostel en dan op naar El Calafate, Argentinie!

Tip voor de liefhebber: Filemon Wesselink van BNN is voor ´Try before you die´ in ons hostel geweest en heeft een stuk van onze route gelopen (wij hebben helaas alleen geen gletsjer beklommen, maar de beelden geven een goeie indruk van het fantastische park.  Klik hier voor de link.

Groeten Peter en Sandra 

Ps. Klik hier voor de foto´s.

19 reacties | reageer

Daar zijn we dan!!

Hola chocos y chicas,

Hier is hij dan, ons eerste verhaaltje!!

Na maanden van voorpret was het afgelopen dinsdag eindelijk zover, op naar Zuid-Amerika!! Vanaf Brussel vlogen we via Lissabon en Sao Paolo naar de metropool Buenos Aires. Het langste stukje, Lissabon-Sao Paolo (zo'n 11 uur) bleken we bij de nooduitgang te zitten, wat dus betekende dat we ongeveer 1,5 meter beenruimte hadden, genoeg zelfs voor Peter zijn lange stelten!:D Verder had iedereen zijn Eigen tvschermpje en afstandbediening en kon je spelletjes spelen tegen medepassagiers, muziek luisteren en Films kijken, helaas geen Rocky, maar desondanks was het goed uit te houden. Na zo'n 19 uur landden we uiteindelijk om 21.00 uur plaatselijke tijd in Buenos Aires, stad van de tango, historie en onze nieuwe ‘nationale' trots Maxima. BS-AS kom maar op... dachten we. Het bleek iets anders te zijn. Met een taxi die voor ons klaarstond op het vliegveld werden we naar ons hostel gebracht, aan de rand van de wijk La Boca. La Boca is één van de armste wijken van de stad en een wijk die ex-minister Vogelaar's term "prachtwijk" een nieuwe dimensie geeft. Bij aankomst snel naar binnen gegaan/ gevlucht en nog sneller een bed opgezocht.

De volgende ochtend gingen we uitgerust en vol goede moed op zoek naar een bank voor wat Argentijnse dineros. Bleek nog niet zo gemakkelijk te zijn want nergens leek het te kunnen met onze bankpassen. Uiteindelijk, na zo'n anderhalf uur, hadden we succes. Aangezien La Boca er overdag iets minder onheilspellend uitziet dan ‘s nachts zijn we er toch maar op uit gegaan. Uiteraard wilde Peter eerst evn een bezoek brengen aan het stadion van Boca Juniors, maar helaas geen ingang gevonden om de mat te betreden.;-) Buiten de in oude glorie herstelde "Caminito" (gekleurde huisjes in een oude immigrantenwijk vol toeristen en een soort van irritante proppers) viel er in deze wijk niet te zien. Daarom besloten we terug te gaan naar het hostel toen we plotseling werden aangehouden door de politie. Toen we er met onze uitgebreide Spaanse woordenschat niet echt achter konden komen wat de agent aan het ratelen was, besloot de beste man maar een auto op te roepen met daarin een agente die Engels sprak. Wat de agent ons probeerde duidelijk te maken was dat we op de Avenida waar we op liepen niet naar rechts moesten gaan omdat dat veel  te gevaarlijk zou zijn voor toeristen. Gelukkig wisten we dit min of meer al, maar het was toch fijn om te weten dat de sterke arm der wet (allen in kogelvrijvest) zo goed op ons lette. Toch hebben we maar onze tas gepakt om naar Laura te gaan. Laura is een 18-jarige studente waarmee we via Couchsurfing in contact zijn gekomen en waar we 4 nachten mochten blijven slapen. Ze woont in Bario Norte, een prima wijk, maar wel een drukke. De afgelopen dagen hebben we benut om de toeristische trekpleisters van BS-AS te bekijken: Casa Rosada, het roze geschilderde presidentiële paleis waar Eva Peron haar befaamde "Don't cry for me Argentina- achtige speech gaf, Congreso, Obelisco etc etc. Ook hebben we op een haar na iets spectaculairs gemist. Op een soort snelweg die midden door de stad loopt die we moesten oversteken had een kleine 10 minuten eerder een schietpartij plaatsgevonden tussen een crimineel en de politie. Resultaat: 1 gewonde agent, traumahelikopter en een crimineel die zichzelf door zijn hoofd schoot toen hij door had dat hij toch echt niet ging winnen. Volgens Laura was dit trouwens niet heel bijzonder, gebeurde wel vaker in BS-AS. "In Nederland niet dan?" Ook hebben we een paar typisch Nederlandse gerechten klaargemaakt voor Laura, waaronder spinazie-stamppot en wentelteefjes!:D En verrassend genoeg vond ze het nog lekker ook. Raken ondertussen ook al gewend aan het eetritme van de Argentijnen (diner rond 9 à 10 uur). Ook nog de wijk San Telmo bezocht en daarmee een andere kant van BS-AS gezien. Overal leuke restaurantjes, kleine prul-winkeltjes, markten, pleintjes waar tango gedanst wordt. We hebben hier ook maar meteen een hostel geboekt voor maandag, de laatste nacht in BS-AS voordat we naar Ushuaia, Patagonië vliegen. Iets waar we trouwens enorm naar uitkijken!! Ook nog naar een park geweest in een ‘dure' wijk in BS-AS. Iedere dag gaan hier heel veel zichzelf te serieus nemende Argentijnen al voetballend de strijd met elkaar aangaan, en ik kan jullie vertellen, daar hoeven we bij VCW niet voor onder te doen!;-)

Nu nog 1 dagje BS-AS, dan op naar Patagonië!

Tot een volgend verhaal!

Foto's zijn te vinden op onze foto-site!

Cheers,

Peter en Sandra

25 reacties | reageer

Welkom op onze verhalensite!!!!!!

Hola amigos,

welkom op onze site. Via deze weg gaan we jullie op de hoogte houden van al onze avonturen in het verre Zuid-Amerika! Onze reis start op 6 mei, wanneer we vliegen van Brussel naar Buenos Aires, met een kort overstapje in Lissabon en Sao Paolo. Geregeld zullen we jullie bijpraten over waar we nu toch weer beland zijn en hoe we er met ons huis-tuin-en-keuken-Spaans weer uit gered hebben. Het blijft uiteraard niet alleen bij woorden, ook zullen we jullie laten meegenieten van alles wat we zien in Argentinië, Chili, Peru, Bolivia en Paraguay door het plaatsen van veeeeeeeeele foto's, welke te vinden zijn op de volgende site: picasaweb.google.nl/peterensandraopreis! Via de kaart kun je ook zien waar we ons op dit moment bevinden.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

We denken ongetwijfeld af en toe aan jullie, plaats daarom vooral een berichtje!

Adiós!!

12 reacties | reageer